Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2018/16542 K.2021/5600

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gıyabi kararın sanığın dosya kapsamına göre bilinen en son adresi olan ve yargılama aşamasında bildirilen adresine 7201 sayılı Yasanın 10. maddesi hükmüne uygun olarak tebliğ edilmesi, bu adrese çıkartılacak tebligatın bila-tebliğ edilmesi, halinde ise 6099 sayılı Yasa ile değişik 7201 sayılı Yasanın 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresine tebligat yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine TK 21/2.maddesine göre 25/02/2013 tarihinde yapılan usulsüz tebligattan sonra usulüne uygun olarak yapılan 15/04/2014 tarihli tebliğ üzerine sanığın 17/04/2014 tarihli temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendine göre suç için asli dava zamanaşımı süresinin 8 yıl olduğu, zamanaşımını kesen en son işlem olan sanık hakkında mahkumiyet kararının verildiği 24/01/2013 tarihinden itibaren 8 yıllık asli dava zamanaşımının temyiz inceleme tarihi itibarıyla gerçekleştiği anlaşılmakla, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,