Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2018/278 K.2018/971

Sanıklar ... ve ...'ın ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11/07/2013 tarih ve 2013/156 esas - 2013/261 karar sayılı kararı ile 4733 sayılı Yasanın 8/4, TCK.nun 62, 52, 51, 53, 54 maddeleri ile 1 yıl 11 ... 10 gün hapis cezası ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmesine karar verilmiş ve sanıkların temyizi üzerine yapılan incelemede Dairemizin 03/10/2017 tarih ve 2015/2167 Esas - 2017/7118 Karar sayılı ilamı ile sanıklar hakkındaki hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Yüksek Dairenin ilamına karşı sanık ... yönünden kurulu mahkumiyet hükmünün bozulması için itirazda bulunulmuştur.

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dosyanın 05/07/2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK.nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2018 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ...’ın 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinden cezalandırılmasına ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29.12.2011 tarihli kararının, sanık vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 03.10.2017 tarih ve 2017/2167 K sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının

04/01/2018 tarihli itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık ... aşamalardaki değişmeyen ve diğer sanık ... tarafından doğrulanan savunmalarında özetle, diğer sanık ...’la evli olduğunu, olay günü Karkamış’ta bulunan ailesini ziyaret amacıyla eşiyle birlikte gittiklerini, ailesinin yanına gittiğinde ...’ın işi olduğundan bahsederek ayrıldığını, saat 02.30 gibi gelerek Adana’... döneceklerini söylemesi üzerine yola çıktıklarını, araca bindiğinde sigaraları fark ettiğini, sigaralarla ilgisinin olmadığını, sigaraların kaçak olduğunu da bilmediğini söylemiştir.

Sanığın bu savunmasının aleyhine dosyada başkaca delil bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 04/04/2006 tarih, 2006/3-35 E, 2006/97 K sayılı ilamı ile buna benzer birçok ilamında da“… ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez.

Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır.”

Tüm bu anlatılanlar, dosya kapsamı, sanığın aşamalardaki savunmalarında araca bininceye kadar sigaralardan haberinin olmadığını, sigaraların kaçak olduğunu da bilmediğini söylemesi, diğer sanık ...’ın sanığın bu savunmasını doğrulaması,

eşe karşı çıkmanın aile bütünlüğünde sıkıntıya neden olma ihtimali, dosya kapsamından da sanık ...’in eşi olan diğer sanık ...’ın eylemine iştirak ettiğine ilişkin bir delilin elde edilememesi birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...’ın müsnet suçtan cezalandırılması için savunmasının aksine somut, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi ile şüpheden sanık yararlanır ilkesi nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekçesiyle kurulan hükmün bozulması yerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na gönderilmesi yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.

06.02.2018