Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2018/9225 K.2020/19272

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Adana 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/1069 Esas, 2013/1774 Karar sayılı hükmünün Yargıtay Yüksek 7. Ceza Dairesi'nin 24.03.2016 tarihli kararı ile bozulduğu, bozma kararı üzerine yerel mahkemece verilen 28.06.2016 tarihli hükümle Dairemiz kararına direnilmesi suretiyle hüküm tesis edilmiş ise de;

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

A) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

B) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

C) Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni delillere dayanmak,

D) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu gerektiği gözetilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dairemizin 24.03.2016 tarih, 2015/23528 Esas, 2016/4918 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere. Dava konusu kaçak cep telefonlarının bulunduğu kargo kolisinin, üzerinde alıcısının ve göndericisinin açık kimlik bilgileri ve adresleri yazılı olmadığı halde kargo şubesi çalışanları olan sanıklar ... ve ... tarafından mevzuata aykırı olarak kabul edildiği anlaşılmakta ise de;

dava konusu işlemden önce haklarında aynı suçtan başka dava bulunmayan sanıklarca sözkonusu kargo kolisinin mevzuata uygun olmadan kabul edilerek gerekli kontrol işlemlerinin yapılmamasının tek başına anılan sanıkların kaçakçılık suçuna iştirak ettiklerine dair delil teşkil etmediği ve sanıkların baştan itibaren değişmeyen savunmalarında kargo kolisinin içinde kaçak eşya olduğunu bilmediklerini beyan etmelerine göre, savunmalarının aksine kaçakçılık suçundan cezalandırılmalarına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,