Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2019/10324 K.2023/3224

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli ve 2015/732 Esas, 2015/1692 Karar sayılı kararı ile sanığın kaçakçılık suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 51 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine, hak yoksunluklarına, eşya müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi, suçun birden fazla kişiyle müştereken işlenmesine karşın verilen cezada bu yönde artırım yapılmadığına, cezanın alt sınırdan belirlenmesinin ve ertelenmesinin hukuka aykırı olduğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kolluk görevlilerince 05.02.2015 tarihinde saat 13.00 sıralarında Ankara İli, Kızılay bölgesi Ziya Gökalp Caddesi üzerinde sanığın elinde valizle şüpheli hareketler sergilerken görüldüğü ve yanına gidilerek elindeki valizde ne olduğunun sorulduğu, sanığın bunun üzerine valizde cep telefonu ekranları olduğu cevabını verdikten sonra valizi kendiliğinden açarak görevlilere cep telefonu ekranlarını gösterdiği, fatura ve belgelerinin olmadığını söylediği ve 353 adet cep telefonu dokunmatik ekranı, dokunmatik ekran camı ve dokunmatik ekran takımı ile 23 adet cep telefonu arka kapağını rızaen görevlilere teslim ettiği anlaşılmıştır.

2.Sanığın savunmasında; dava konusu eşyaları kendisine fatura düzenleyeceğini söyleyen tanımadığı bir şahıstan kaçak olduklarını bilmeden satmak amacıyla aldığını, yolda giderken de yakalandığını belirttiği anlaşılmıştır.

3.13.11.2015 tarihli dava konusu eşyaların yabancı menşeili ve kaçak olduğuna ilişkin bilirkişi raporu dosyada bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Sanık ve kaçak eşya konusunda mahkemece verilmiş usulüne uygun bir arama kararı olmadığı gibi gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama izni ya da Cumhuriyet savcısına ulaşılamaması nedeniyle kolluk amirince verilmiş yazılı arama emri de bulunmaması karşısında, somut olayda valizde yapılan aramanın usul ve yasaya aykırı olduğu, usulsüz arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu,

bu eşyanın kaçak olmasının durumu değiştirmeyeceği, Anayasa'nın 38 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 206 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 217 nci maddesinin ikinci fıkrası, 230 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı, sanığın savunmasında satmak için aldığı dava konusu eşyaların kaçak olduğunu bilmediğini beyan etmesi karşısında, usulsüz arama sonucu kanuna aykırı olarak elde edilen delil (eşya) dışında sanığın mahkûmiyetini gerektirecek başka bir delil de elde edilemediği gözetildiğinde,

beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de; 1.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan hak yoksunluğunun hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Yargılama giderleri ile ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki "Hüküm ve kararda yargılama giderlerinin kimlere yükletileceği gösterilir'' şeklindeki açık hüküm ile Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 26.05.1935 tarihli, 111/7 sayılı "...yargılama giderleri hükmün tamamlayıcı parçası olduğundan ilamlarda açıklanmalı, kime yükletileceği belirtilmedir" ve

yine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 02.05.1966 tarihli, 4/3 sayılı "...tefhim edilmekle hükmün esasını oluşturan kısa kararda yargılama giderinin miktarı ve kime ne miktarda yükleteceği belirtilerek, sanığın yükümlülüğü öğrenmesinin sağlanması ve bu sayede sanığın yargılama giderlerine karşı temyiz davası açıp açmama hususunda karar verme olanağı tanınması gerektiğini'' belirten kararları karşısında, hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanığın yükümlülüğünü öğrenmesi ve buna göre yargılama giderleri yönünden temyiz yoluna başvurup başvurmayacağı hususunda karar vermesine imkan tanımak için,

yargılama giderlerinin kime yükleneceğinin ve bu yükümlülüğün ne miktar olacağının belirtilmesi gerektiği gözetilmeksizin kısa kararda yargılama gideri kısmı boş bırakılarak yargılama giderleri ile ilgili miktar açıklanmadan usul ve yasaya aykırı hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli ve 2015/732 Esas, 2015/1692 Karar sayılı kararına yönelik katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,