Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2019/1159 K.2019/37111

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin Adana 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06/06/2013 tarih ve 2012/402 Esas, 2013/1228 Karar sayılı hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleşdiği, sanığın aynı tür suçtan mahkumiyetine dair Konya 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/03/2014 tarih ve 2012/1190 Esas, 2014/439 Karar sayılı hükmüne yönelik müşteki Gümrük İdaresi vekili tarafından yapılan temyiz isteğinin Yargıtay 7.Ceza Dairesinin 20/05/2015 tarih ve 2015/10163 Esas,

2015/15404 Karar sayılı ilamı ile müşteki Gümrük İdaresinin suçtan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verildiği, böylece söz konusu hükmün de temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği, Adalet Bakanlığı'nın 1412 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca bu suretle kesinleşen her iki hüküm aleyhine 5237 sayılı TCK.nun 43.maddesinin uygulanmamasına ilişkin hukuka aykırılık nedeniyle yaptığı kanun yararına bozma talebine istinaden Yargıtay 7.Ceza Dairesinin 26/09/2016 tarih ve 2016/11885 Esas,

2016/9374 Karar sayılı ilamı ile söz konusu hükümlerin bozulduğu ve mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda verilen kanun yoluna başvurusuna konu olan yeni hükmün, önceki hükmün temyiz incelemesi sonucu bozulmasına karar verilmesi sonrasında yapılan yargılama üzerine verilmiş bir karar olmaması sebebiyle 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi ve dolayısıyla hüküm tarihi itibarıyla 1412 sayılı CMUK'nun 305 ile 326.maddeleri kapsamında temyiz yasa yoluna tabi olmayıp istinaf yasa yolu incelemesine tabi olduğu anlaşılmakla;