KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2019/2790 E., 2019/37595 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Kasım 2019
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Bankacılık Kanununa aykırılık, Zimmet
- Hüküm
- Sanık ... hakkında düşme, sanık ... hakkında hükümlülük
Karar Metni
336 kelime·2 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
I)Katılan AİG Sigorta vekilinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;
Hükmü yasal süresi içinde temyiz etmeyen katılan vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
II)Sanık ... müdafiinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;
Sanık müdafiinin zamanaşımından düşme kararına yönelik temyizinde hukuki yararı bulunmadığından temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
III)Dosyanın geçirdiği safahat dikkate alınarak sanık ... müdafiinin duruşma talebi uygun görülmediğinden REDDİNE karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;
1.Hükümde ödettirilmesine karar verilen banka zararı toplam zimmet miktarı olan 194.100.00 TL'den sanıklar tarafından ödenen 115.650.00 TL düşüldükten sonra kalan 78.045.00 TL olması gerekirken, teftiş raporunda mudilere banka tarafından yapılan geri ödeme tarihindeki kur esas alınarak hesaplanan 236.111.00TL den sanıklar tarafından ödenen 115.650.00 TL düşüldükten sonra kalan 120.000 TL kalan miktarın banka zararı olarak kabulü;
2.Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan harçlar tarifesine göre alınması gereken nispi harç 5.331.25 TL olduğu halde yazılı şekilde 8.228.64 TL nispi harcın tahsiline karar verilmesi,
3.Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre alınması gereken nispi vekalet ücreti 8.934,00 TL olduğu halde yazılı şekilde 12.386.83 TL nispi vekalet ücreti tahsiline karar verilmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2019/2790, K. 2019/37595, 20 Kasım 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama