Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2019/9121 K.2023/625

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2015 tarihli 2015/391 Esas, 2015/667 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin 5 inci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrilen 6.000,00 TL adlî para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 54 üncü maddesi uyarınca suça konu telefonların müsaderesine, katılan Gümrük İdaresi lehine vekâlet

ücreti verilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanığın temyiz sebepleri; lehine hükümlerin uygulanmadığına, hapis cezasının ertelenmesi gerektiğine, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2.Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz sebebi; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdirî indirim sebebi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayinine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre sanığa ait Can İletişim isimli işyerinde Mersin 1. Sulh Ceza Hâkimliğinden alınan karara istinaden yapılan aramada giriş kısmında bulunan tezgahta farklı marka ve model bilgilerine sahip 22 adet cep telefonu ele geçirildiği anlaşılmıştır. Sanık esas mahkemesinde, suça konu telefonların bir kısmını tamir için bulundurduğunu, bir kısmını da tanımadığı Suriyeli birisinden aldığını ve satmayı düşündüğünü beyan ederek atılı suçu ikrar etmiştir.

2.Telefonlara ilişkin Bilgi Teknoloji ve İletişim Kurumu tarafından yapılan incelemede 2 adet cep telefonunun IMEI numarasının başka cihazlara kopyalanmış olduğu, 20 adedinin ise kayıt dışı olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde;

1.10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanunu'nun 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “23 üncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği,

yine aynı Kanun'un 62 inci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması,

2.Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası yerine aynı Kanun'un 54 üncü maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2015 tarihli 2015/391 Esas, 2015/667 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,