Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2020/6128 K.2021/993

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gıyabında verilen hükmün sanığın savunmasında son bildirdiği ve aynı zamanda mernis adresi olan adresine öncelikle Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapılması gerekirken doğrudan Tebligat Kanunu 21/2. maddesi uyarınca 05.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği, tebliğ evrakında en yakın komşuya ilişkin açıklama bulunmadığından tebligatın usulsüz olduğu görülüp 01.02.2016 tarihli temyiz inceleme talebinin yasal süresinde olduğu kabul edilerek, 05.02.2016 tarih, 2015/378 Esas, 2015/658 Karar sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar kaldırılarak yapılan incelemede,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi,

yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,