Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/11804 K.2023/11330

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. İdarî Para Cezası Bakımından

Eylem için öngörülen idarî para cezasının üst sınırına göre; 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun (5326 sayılı Kanun) 20 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle kabahatli (sanık) hakkında idarî para cezası verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Üretim İzninin İptali Kararı Bakımından

İddianameye konu ürün üzerinde yapılan ilk analizlere ilişkin 14.03.2012 ve 14.05.2012 tarihli raporda yer verilen tespitler ve 29014 sayılı ve 29.05.2014 tarihli Resmî Gazete yayınlanarak yürürlüğe giren Genetik Yapısı Değiştirilmiş Organizmalar ve Ürünlerine Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik ile 13.08.2010 tarihli ve 27671 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Genetik Yapısı Değiştirilmiş Organizmalar ve Ürünlerine Dair Yönetmeliğin 23 üncü maddesinin başlığının “Numune alma, analiz ve değerlendirme” olarak değiştirilmiş olması ve aynı maddeye eklenen dördüncü bentte,

"Analiz sonucunda üründe % 0,9 ve altında GDO tespit edilmesi halinde bu durum GDO bulaşanı olarak değerlendirilir." şeklindeki ibareye yer verilmiş olması karşısında, üründe tespit edilen GDO'nun "GDO bulaşanı" olarak kabulü gerekeceği ve GDO bulaşanı kabul edilen tespit için 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu'nun "Ceza hükümleri" başlığı altında herhangi bir cezai müeyyidenin öngörülmemiş olması nedeniyle sanık hakkında anılan Kanun'un 15 inci maddesinin 5 inci fıkrası uyarınca güvenlik tedbiri uygulanamayacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

A. İdarî Para Cezası Bakımından

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2020 tarihli ve 2018/640 Esas, 2020/44 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5326 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle kabahatli (sanık) hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

B. Üretim İzninin İptali Kararı Bakımından

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2020 tarihli ve 2018/640 Esas, 2020/44 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,