Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/14832 K.2024/7300

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi; ele geçen kaçak sigara miktarı itibarıyla sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği ile re'sen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tarihinde kolluk görevlileri tarafından yapılan yol kontrolünde durdurulan yolcu otobüsünde, önleme araması kararı ile yapılan aramada, Gürcistan uyruklu sanığa ait çantada 178 paket kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Bu olay nedeniyle sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık aşamalardaki savunmalarında; kaçak sigaraları Gürcistan ülkesinden getirdiğini ve ticari amacının bulunmadığını beyan etmiştir.

Dava konusu 178 paket kaçak sigaranın miktar itibarıyla ticari mahiyette olmaması karşısında, sanığın savunmasının aksine mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla; mahkemece sanık hakkında atılı kaçakçılık suçundan beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi isabetli bulunmamış olup, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR