Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/16077 K.2024/3567

Hizmete mahsus eşyayı tahrip etmek suçundan sanık ...'ın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 137 nci ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Çanakkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ve 2019/380 Esas, 2020/300 Karar sayılı kararına karşı yapılan itiraz, Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.07.2020 tarihli ve 2020/182 D. İş sayılı kararıyla kesin olarak reddedilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 07.12.2020 tarihli ve 94660652-105-17-15754-2020-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.01.2021 tarihli ve KYB - 2021/1251 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.01.2021 tarihli ve KYB - 2021/1251 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“...sanığa 17/01/2019 tarihinde idari hizmet görevi için devriye aracı olarak verilen ... plakalı araç ile kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiğinden bahisle söz konusu araç askeri eşya kabul edilerek müsnet suçtan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de.

27/07/2016 tarihli ve 29783(2. mükerrer) sayılı Resmî Gazete'de yayınlanarak yürülüğe giren 668 sayılı KHK’nın 6. maddesi ile değişik 2803 sayılı Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 4. maddesinde yer alan “Jandarma Genel Komutanlığı İçişleri Bakanlığına bağlıdır.” şeklindeki düzenleme göz önüne alındığında Çanakkale Jandarma İl Komutanlığına ait aracın askerî eşya vasfı bulunmaması nedeniyle 1632 sayılı Kanun’da yer alan “hizmete mahsus eşyayı tahrip etmek” suçuna konu olamayacağı cihetle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.07.2020 tarihli ve 2020/182 D. İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,