Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/16942 K.2022/11477

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; Sanık tarafından 30.03.2016 tarihli temyiz dilekçesi verildikten sonra, yerel Mahkemece 15.04.2016 tarihli ek karar ile emanette kayıtlı eşyaların TCK’nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmişse de; hukuki dayanaktan yoksun 15.04.2016 tarihli ek karar kaldırılarak 01.03.2016 tarih 2015/587 Esas, 2016/171 Karar sayılı asıl hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi,

uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Sanığa ait iş yerinde aynı gün yapılan aramada farklı firmalar adına tescilli markaların taklidi olan ürünlerin ele geçirilmesi karşısında, tayin olunan cezanın TCK'nun 43/2. maddesi gereğince artırılmaması suretiyle eksik ceza tayini,

3- Adli emanetin ... sırasında kayıtlı olan eşyalar ile 20.08.2015 tarihli tutanakla sanığa yediemin olarak teslim edilen eşyaların müsaderesi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,