Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/18317 K.2023/6775

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... (Kapatılan) 4. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2015/248 Esas, 2016/196 Karar sayılı kararı ile sanığın marka hakkına tecavüz suçundan (mülga) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A maddesi uyarınca hapisten çevrilen 6.000,00 TL ve doğrudan hükmedilen 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 15.03.2021 tarihli ve 19 - 2016/307622 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; somut bir nedene dayanmayıp, hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.... Emniyet Müdürlüğü Güvenlik Şube Müdürlüğüne bağlı il denetim komisyonu üyelerince 05.05.2014 tarihinde (dava dışı) ...'e ait iş yerinde yapılan denetimde, raflarda dizili halde Cialis markalı ilaçların bulunduğunun görülmesi üzerine, Cumhuriyet Savcısından alınan yazılı arama kararına istinaden yapılan aramada 35 kutu Cialis 100 mg ibareli ilaca el konulmuştur.

2. Cialis markasının Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde tescilli sahibi olan Eli Lilly and Company firması adına vekilinin durumdan haberdar olması üzerine, 06.05.2014 tarihli şikâyet dilekçesini dosyaya ibraz ettiği anlaşılmıştır.

3. Sanık kollukta alınan ifadesinde; iş yerinde ele geçen ilaçların tamamının kendisine ait olduğunu, çantacılardan alıp müşterilere sattığını, bu işi 6 aydır yaptığını fakat suç olduğunu bilmediğini beyan etmiş; 21.01.2016 tarihli celsede alınan savunmasında; ilaçların satışını yapamadan el konulduğunu savunmuştur.

4. Dosya içerisinde mevcut 10.03.2016 tarihli bilirkişi raporunda; orijinal numune ile suça konu ürünlerin benzerlik taşımadığı, eylemin marka hakkına tecavüz kapsamında değerlendirilmesi gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir.

5. Sanığın aynı eylemi ile ilgili ... 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/507 Esas, 2016/201 Karar sayılı dosyasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 186 ncı maddesinn birinci fıkrası uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmeksizin 19.04.2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına ve Mahkemenin gerekçesine göre, sanığın suçun sübutuna yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61 inci maddesinin yedinci fıkrasının; aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi,

uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddelerinin uygulanmasında zorunluluk bulunması nedeniyle sanık hakkında verilen hükmün bozulması gerekmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... (Kapatılan) 4. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2015/248 Esas, 2016/196 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,