Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/19561 K.2023/6270

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/314 Esas, 2016/158 Karar sayılı kararı ile sanığın marka hakkına tecavüz suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.04.2021 tarihli ve 19-2016/347872 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; sanığın taklit markalı ürünleri satışa arz ettiği hususunun sabit olduğuna ve marka hakkına tecavüz suçunun sübûta erdiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılan vekili 03.12.2014 havale tarihli şikâyet dilekçesi ile sanığa ait Otantik Hediyelik Eşya isimli iş yerinde hak sahibi oldukları tescilli markalı ürünlerin, marka haklarına tecavüz edilerek satışa arz edildiği iddiası ve arama yapılması talebi ile şikâyetçi olmuştur.

2. Şikâyet dilekçesi ekine o iş yerinden satın aldığını beyan ve iddia ettiği bir adet Pepee markalı sticker ile Otantik Hediyelik isimli iş yeri tarafından 15.10.2014 tarihinde düzenlenen 1,50 TL tutarında satış fişini dosyaya delil olarak sunmuştur.

3.Kocaeli 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 04.12.2014 tarihli ve 2014/1257 Değişik İş sayılı kararı doğrultusunda ilgili iş yerinde yapılan aramada, 05.12.2014 tarihli tutanağa göre satışa hazır halde iki adet Pepee yazılı 20,00 TL etiketli oyuncak bebek ele geçirilmiş, sanık tutanağı iş yeri sahibi sıfatı ile imzalamıştır.

4.Sanık savunmalarında; işyerinin yan bloğunda evi olduğunu, çocuğunun sürekli iş yerine geldiğini, oyuncağı da çocuğunun bıraktığını, babası olan tanık İ.Y'nin seyyar satıcıdan suça konu oyuncakları aldığını, yirmi aylık olan çocuğunun oyuncağı almaması için rafa koyduklarını, katılan vekili tarafından dosyaya delil olarak ibraz edilen satış fişinin aramadan on gün sonraya ait olduğunu, bu ürünleri satmadıklarını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

5. Sanığın babası olan İ.Y. Mahkeme huzurunda alınan yeminsiz beyanında; işyerinde 1,00 - 2,00 TL'lik oyuncaklar satıldığını, suça konu oyuncağı torunu için toptancıdan aldığını, ürünün satışa arz edilmediğini beyan etmiştir.

4.Dosyada mevcut 22.01.2015 tarihli bilirkişi raporunda; katılan adına tescilli markaların iktibas yolu ile taklit edildiği, suça konu bebeklerin sıradan tüketiciler tarafından orijinallerinden ayırt edilemeyeceği, aldatmaya yol açan sahte ürünler oldukları ve eylemin marka hakkına tecavüz sayılan fiiller kapsamında olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yerel Mahkemece sanığın, üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin dosyada yeterli delil bulunmadığı ve suça konu ürünün taklit olarak satışa arz edildiği hususunun sabit olmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

Temyiz incelemesine konu somut olayda, soruşturulması şikâyete tabi olan marka hakkına tecavüz suçunun takibi için katılan firma tarafından önce sanığa ait işyerinden taklit ürün satın alınmıştır. Bilahare satın alınan bu ürün ve ürünün sanığın iş yerinden satın aldığını belgeleyen 15.10.2014 tarihli yazarkasa fişi delil olarak Cumhuriyet savcılığına sunulmuştur. Bu şekilde iş yerinde arama kararı

alınması için makûl şüphe duyulmasına yol açan delil elde edilmiş ve Kocaeli 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04.12.2014 tarihli kararı doğrultusunda sanığın iş yerinde 05.12.2014 tarihinde arama yapılmıştır. Yapılan aramada iki adet üzerinde Pepee markası ile 20'şer TL'lik etiket bulunan taklit ürün satışa arz edilmiş vaziyette ele geçirilmiştir.

Suç tarihinde yürürlükte olan 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin "marka hakkına tecavüz sayılan filler" başlıklı 61 inci maddesinin (c) bendi "markayı veya ayırt edilemeyecek kadar benzerini kullanmak suretiyle markanın taklit edildiğini bildiği veya bilmesi gerektiği halde tecavüz yoluyla kullanılan markayı taşıyan ürünleri satmak, ... başka bir şekilde ticaret alanına çıkarmak,... ticari amaçla elde bulundurmak" şeklinde düzenlenmiştir. Bu düzenleme ve dosya kapsamındaki diğer delillere göre hediyelik eşya ticareti ile iştigal eden sanığın yaptığı iş gereği katılan firma adına tescilli markayı taşıyan ürünlerin taklit olduğunu bilebilecek durumda olduğunun kabulü gerekmektedir.

Tüm dosya kapsamına göre suça konu ürünleri satışa arz ettiği hususunda şüphe bulunmayan sanık hakkında marka hakkına tecavüz suçunun maddi ve manevi unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 05.12.2014 yerine 03.12.2014 olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin,17.03.2016 tarihli ve 2015/314 Esas, 2016/158 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,