Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/22031 K.2025/5847

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Sanığın tekerrüre esas alınan mahkûmiyetine ilişkin 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 106/1. fıkrasında düzenlenen tehdit suçunun ve tekerrüre esas olabilecek 30.03.2015 tarihli 5237

sayılı Kanun'un 165/1. fıkrasında düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesine göre uzlaştırma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; bu suçlar yönünden uzlaştırma hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığı Mahkemelerinden araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Ele geçen kaçak eşyanın, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.