Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/24941 K.2023/22

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Anayasanın 141, CMK’nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet Savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde olması gerekir.

Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi anlatımın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak hükmün gerekçesine yansıtılması ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi fiillerinin suç sayıldığı açıklandıktan sonra kabul edilen bu fiillerin hukuki nitelendirilmesinin yapılması,

cezada artırım ve indirim gerektiren nedenlerin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken, kısa kararda sanık hakkında mehil içi firar suçu yönünden hüküm kurulmasına karşın, gerekçeli karar içeriğinde mehil içi firar suçundan hiç bahsedilmeyerek gerekçesiz hüküm kurulması,

2- Yerel Mahkemenin gerekçeli kararında Askeri Yargıtay 4.Daire'sinin 13/02/2016 tarihli ve 2016/584 Esas sayılı bozma ilamına uyularak yargılama yapıldığı belirtilmiş ise de; J.Gn.K.lığı As.Mah.nin 24/02/2016 tarihli 2013/483 Esas ve 2016/44 Karar sayılı hükümde yer alan sanığın temyiz incelemesine konu suç teşkil eden firar eyleminin dışında, dosya kapsamında yer almayan başka bir firar eyleminden bahsedilerek hükümde karışıklığa sebebiyet verilmesi,

Kabule göre de;

Gerekçeli karar başlığı ve içeriği ile kısa kararda belirtilen suç tarihlerinin farklı yazılarak kısa karar ile gerekçeli karar arasında teşevvüş yaratılması,