Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/25929 K.2023/895

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) 8 inci Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli 20147490 Esas, 2015/63 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında arkadaşının bir şeyini çalmak suçundan 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 132 nci maddesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) 8 inci Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 26.02.2015 tarihli 20147490 Esas, 2015/63 Karar sayılı kararının sanığın temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 01.03.2016 tarihli ve 2016/110 Esas, 2016/131 Karar sayılı kararı ile usul ve noksan soruşturma yönlerinden hukuka aykırı bulunarak bozma kararı verilmiştir.

3.(Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 01.03.2016 tarihli ve 2016/110 Esas, 2016/131 Karar sayılı bozma ilâmına uyularak yapılan yargılamada. (Kapatılan) 8. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 02.02.2017 tarihli ve 2016/195 Esas, 2017/15 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilmiş ve bu karar taraflarca itiraz edilmeyerek 08.04.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi ve bu suçtan verilen mahkumiyet kararının kesinleşmesi üzerine Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi 15.01.2020 tarihinde ihbarda bulunmuştur.

İhbar üzerine Tunceli Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli, 2020/34 Esas, 2020/119 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında arkadaşının bir şeyini çalmak suçundan 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; yaşanan olayla ilgili sanığın savunması ve katılanın beyanı dışında herhangi bir somut delil bulunmadığına, sanığın 100,00 TL yi katılandan rızasıyla ödünç aldığına, tanık olarak dinlenen kişiler huzurunda itirafta bulunduğu ve herhangi bir baskı altında olmadığı söylenmişse de dinlenen tanıklar bizzat olayın gerçekleşme anına ilişkin görgü tanığı olmadığından müvekkilin itirafta bulunduğuna yönelik tanıklıklarına itibar edilmemesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yapılan incelemede; sanık P.Uzm.Çvş. ...'ın 02.06.2014 tarihinde aynı birlikte görevli olan katılan ...'e ait ve misafirhanede komidinin içinde muhafaza ettiği, içinde yaklaşık 400,00-500,00 TL madeni paranın bulunduğu kumbaradan katılanın rızası dışında bir miktar madeni parayı aldığı, katılan ve tanıkların ifadelerinin de bu yönde olduğu tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Her ne kadar sanık 100, 00 TL parayı katılandan rızasıyla ve ödünç mahiyetinde aldığını beyan etmiş ise de; katılanın parayı ödünç verdiğine dair dosya kapsamında bir ifadesi bulunmamaktadır. Yine mahkeme huzurunda yeminli ifadeleri alınan tanıkların olaya bizzat şahit olmamakla birlikte sanığın tüm kol personelinin önünde katılandan özür dileyerek parayı aldığını itiraf ettiği dosya kapsamından anlaşılmıştır. Tanık Kahraman sanığın 100,00 TL kadar para aldığını itiraf ettiğini, kendisine neden aldığının sorulması üzerine ihtiyacı olduğunu ve yerine koyacağını söylediğini ve bunun üzerine tutanak tuttuklarını beyan etmiştir.

2.Karar yerinde gösterilen yasal, haklı ve inandırıcı gerekçelerle ulaşılan kanaate göre, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiillerinin kabulünde ve bunların nitelendirilmesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tunceli Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli, 2020/34 Esas, 2020/119 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,