Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/26291 K.2025/9048

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Hükmün verildiği celse, Cumhuriyet savcısı tarafından esas hakkında mütalaa sunulduktan sonra hazır olan sanığa mütalaaya karşı beyanı için söz verilmeden hüküm kurularak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 216/2-3. maddesine aykırı davranılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2.Sanık hakkında 5607 sayılı sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/5. maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, sanığa ek savunma hakkı verilmeksizin aynı Kanun'un 3/22. maddesi gereğince karar verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılması,

3.Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre katılan kurum lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.