KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2021/26513 E., 2022/2404 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 5607 sayılı Yasaya muhalefet
- Hüküm
- Kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, müsadere, nakil aracı hakkında karar verilmesine yer olmadığına
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; I-Suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz talebinin değerlendirilmesinde; Sanık müdafiinin, 15.09.2020 tarihinde usulüne uygun tefhim edilen hükmü CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süreden sonra 23.09.2020 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, II-Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin değerlendirilmesinde;
İncelenen 15.09.2020 tarihli hükmün gerekçesinde suça sürüklenen çocuk hakkında suç tarihi olan 20.07.2007 tarihinden itibaren de 8 yıllık zamanaşımı süresinin 20.07.2015 tarihinde dolması sebebiyle suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş ise de; suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında isnat edilen eylem için öngörülen cezanın türü ve miktarı açısından 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince eylemin 5 yıl 4 aylık olağan, 7 yıl 12 aylık olağanüstü dava zamanaşımı süresine tabi bulunduğu,
zamanaşımını kesen son işlem olan suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı verildiği 31.01.2008 tarihi itibariyle temyiz inceleme tarihinde 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresi ile suçun işlendiği 20.07.2007 tarihi itibarıyla temyiz inceleme tarihinde 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin tamamlanmış bulunduğu anlaşıldığından bu husus sonuca etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2021/26513, K. 2022/2404, 10 Şubat 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama