Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/27895 K.2025/3245

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 17.12.2020 tarihli oturumda bir sonraki duruşmanın 29.12.2020 tarihine bırakılmasına karar verilmesine rağmen, dosyanın 30.12.2020 tarihinde duruşma kaçağı olarak kaldığının anlaşılması üzerine, sanığa yeni

duruşma gün ve saati bildirilmeden önceden belirlenmemiş günde re'sen duruşma açılarak sanığın yokluğunda yargılama yapılarak hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

1.Suç tarihi ve ele geçen kaçak eşyanın niteliğine göre, sanığa atılı eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/10. maddesi kapsamında kaldığı cihetle, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve lehe hükümler içeren 6545, 7242 ve 7423 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3/11. maddesinin son cümlesi yollamasıyla 3/1, 3/10 ve 3/23. maddeleri somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, Mahkemece 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/21. maddesi delâletiyle 3/10 ve 3/22. maddeleri uygulanmak suretiyle karma uygulama yapılması,

2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52/4. maddesi gereği, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilebileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapis cezasına çevrilebileceğine dair ihtarın yapılmaması,

3.Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli ve 2019/21494 Esas, 2020/5493 Karar sayılı ilâmıyla, suçta kullanılan nakil vasıtasının müsaderesine yer olmadığına dair verilen karar onanarak kesinleştiği halde Mahkemece nakil aracı hakkında yeniden hüküm tesis edilmesi,

4.Ele geçen kaçak akaryakıtın 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi gereği müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.