Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/29417 K.2025/9527

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, sanığın 21.02.2015 tarihli eylemi yönünden atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 119/4. maddesinde Cumhuriyet Savcısı hazır olmaksızın konut, iş yeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşularından iki kişinin bulundurulması gerektiğinin belirtildiği, suça konu olayda, İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliği'nin 05.12.2014 tarih ve 2014/3203 D. İş sayılı kararı ile sanığın iş yerinde arama yapılmasına karar verilmesinin ardından kolluk görevlileri tarafından yapılan arama işlemine Cumhuriyet savcısının katılmadığı ve arama işlemi sırasında aynı Kanun'un 119/4. maddesi uyarınca o yer ihtiyar heyetinden veya komşularından iki kişinin bulunmadığı yapılan aramada iş yeri yetkilisi sanık dışında

başkaca bir kimseninde hazır olmadığı ve arama kararı verilen iş yerinin arka kısmında bulunan müştemilattan ise kararda bahsedilmediği anlaşıldığından bu şekilde yapılan aramanın kanuna uygun olmadığı ve bu arama sonucunda elde edilen delilin aynı Kanun'un 206/2-a maddesi uyarınca hükme esas alınamayacağı sanığın 05.12.2014 tarihli eylemi yönünden beraat kararı verilmesi ve 21.02.2015 tarihli eylemi yönünden ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde zincirleme suç hükümleri uygulanarak fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.