Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/30025 K.2025/13147

Sanıklar hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, sanık ...'nın yokluğunda verilen kararın, dosya kapsamına göre sanık ...'nın bilinen en son adresi olan ve yargılama aşamasında bildirilen adresine tebliğ edilmesi,

bu adrese çıkartılacak tebligatın bilâ-tebliğ iade edilmesi halinde ise 6099 sayılı Kanun ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresine tebligat yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca tebligat yapılması usulsüz olduğundan sanık ...'nın temyizi süresinde kabul edildiğinden temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olmasının Anayasa’nın 141/3. ve 5271 sayılı Ceza Muhakameleri Kanunu'nun 34, 2 30... /1-g maddelerinin amir hükmü olduğu dikkate alınarak; iddia, savunma, sanıkların leh ve aleyhindeki kanıtların tartışılması, sanıkların savunmalarına neden itibar edilip edilmediğinin denetime imkan verecek şekilde açıklanması, sübutu suç olarak kabul edilen veya edilmeyen eylemlerin belirlenmesi ve yasal öğelerinin gösterilmesi gerektiği gözetilmeden uyarlama yargılaması yapıldığından bahisle gerekçesiz hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.