Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/31616 K.2022/6591

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 09.11.2020 tarihli ve 2018/739 Esas, 2020/15974 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilen mahkemenin 13.01.2015 tarihli mahkumiyet hükmünün yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, sanık hakkında 5607 sayılı Yasa uyarınca temel ceza belirlendikten sonra CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek, sanığın cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK’nun 322.maddesi uyarınca;

Hükmün kazanılmış hakka ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “ sonuç olarak 2 YIL 6 AY HAPİS ve 4 GÜN KARŞILIĞI ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,

-TCK'nın 52/2. maddesi gereğince, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan 4 tam gün birim sayısının sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek sanığın 80 TL ADLÎ PARA CEZASIYLA cezalandırılmasına,

-TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca, hükmolunan adlî para cezasının miktarı sanığın ekonomik ve şahsi halleri nazara alınarak adlî para cezasının taksidine yer olmadığına, infaz aşamasında Cumhuriyet Savcısı kararı ile de 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. Maddesi ile değişik 5275 sayılı kanunun 106/3. maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebileceğinin sanığa İHTARINA,