Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/6602 K.2025/5779

Mahkemenin 29.05.2014 tarihli ve 2014/101 Esas, 2014/907 Karar sayılı asıl kararı ile 21.10.2014 tarihli ek kararının sanık ... katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I-Sanığın 21.10.2014 tarihli Ek Karara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Yapılan İncelemede;

Sanığın yokluğunda verilip 02.10.2014 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı karar tarihi itibarıyla, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 15.10.2014 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar

yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin reddine dair ek kararın, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

II. Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden