Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/12892 K.2025/16733

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18-son cümlesi yollaması ile aynı Kanun'un 3/5. maddesi gereğince temel ceza 1 yıl 6 ay hapis ve 300 gün adli para cezası olarak belirlendikten sonra, aynı Kanun'un 3/10. maddesi gereğince 1/2 oranında artırım yapılması esnasında cezanın 1 yıl 15 ay hapis ve 450 gün adli para cezası olarak belirlenmesi yerine yazılı şekilde 2 yıl 3 ay hapis ve 450 gün adli cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş ise de, aynı Kanun'un 3/10-son cümle gereğince uygulama yapılarak sonuç cezanın doğru belirlendiği ve sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak; Suça konu kaçak eşyanın tamamının 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilerek giderilmiştir.