Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/14815 K.2023/11477

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2011 tarihli ve 2011/434 Esas, 2011/755 Karar sayılı kararı ile sanığın 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan, aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 3.600,00 TL ve doğrudan hükmedilen 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, ele geçen kaçak eşyanın ve nakil aracının müsaderesine karar verilmiştir.

2.Yukarıda bahsi geçen kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.04.2015 tarihli ve 2014/3473 Esas, 2015/13860 Karar sayılı ilâmıyla sanık hakkında ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun hükümlerinin uygulanmaması, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmaması ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi hükümlerine ilişkin hatalı değerlendirme yapılmış olması nedenleri ile sanığın cezada kazanılmış hakkı saklı tutulmak suretiyle hükmün bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

3.Bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada; Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2022 tarihli ve 2015/415 Esas, 2022/353 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında son kesen işlem olan 15.11.2011 tarihli mahkûmiyet hükmünden itibaren hüküm tarihinde 8 yıllık olağan zamanaşımının dolmuş olduğundan bahisle davanın düşürülmesine, ele geçen kaçak eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.11.2022 tarihli ve 7-2022/124823 sayılı, düzelterek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri; hükmün yerinde olmadığına ve re'sen gözetilecek diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kaçakçılıkla mücadeleye yönelik olarak kolluk birimlerince yürütülen çalışmalar kapsamında, sanığın sevk ve idaresindeki araçta, Şanlıurfa 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 2011/553 Değişik İş sayılı önleme araması kararına istinaden yapılan aramada, bagaj kısmında poşetler ve kutu içerisinde 146 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Sanığın aşamalardaki beyanında; araca inceleme dışı diğer sanık ... için şoförlük yaptığını, araçta ne yüklü olduğunu bilmediğini, sigaralarla ilgisi olmadığını belirttiği görülmüştür.

3.Sanık hakkında Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.11.2014 tarihli ve 2013/1889 Esas, 2014/1539 Karar sayılı kararı ile "kendisinden 2012 yılından beri haber alınamaması nedeniyle" 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 32 nci maddesi uyarınca gaiplik kararı verildiği, aynı Mahkemenin 18.12.2014 tarihli kesinleşme şerhi ile gaiplik kararının bu tarihte kesinleştiği dosya içerisindeki belge ve Ulusal Yargı Ağı Projesi (Uyap) kayıtlarından anlaşılmaktadır.

4.Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.10.2021 tarihli ve 2018/579 Esas, 2021/880 Karar sayılı kararı ile sanığın da aralarında bulunduğu şahıslar hakkında görülmekte olan davada, 5237 sayılı Kanun'da yer alan zincirleme suça ilişkin hükümlerin birlikte değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle incelemeye konu iş bu dosya ile birleştirilmesine karar verildiği, birleştirme konusundaki uyuşmazlığın çözümü için dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından, 29.11.2021 tarihli ve 2021/1410 Esas, 2021/769 Karar sayılı karar

ile aralarında hukukî ve fiilî bağlantı bulunduğundan bahisle her iki dava dosyasının incelemeye konu iş bu dosyada birleştirilmesine karar verildiği, birleştirme sonrası yargılamada birleşen dosyada yer alan olaylar ve birleşen sanıklar hakkında bir karar verilmediği anlaşılmıştır.

5.Dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit varakasında eşyanın gümrüklenmiş değerinin 7.280,55 TL olarak belirlendiği görülmüş olup, bu değerin suç tarihi itibarıyla Dairemiz kabulüne göre pek hafif olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Olay ve Olgular bölümünde (4) numaralı bentte yer alan hususlar dikkate alındığında, incelemeye konu dosya ile birleştirilmesine karar verilen dosya hakkında herhangi bir karar verilmediğinin, birleşen dosyada yer alan ve zincirleme suça konu olabilecek eylemler de değerlendirilerek sanığın ve birleşen dosya sanıklarının hukukî durumları ile zamanaşımı konusunda bir karar verilmesi gerekeceğinin anlaşılması karşısında; yalnızca sanık ... hakkında ve 30.04.2011 tarihli eylem nedeniyle verilen düşme kararı hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.03.2022 tarihli ve 2015/415 Esas, 2022/353 Karar sayılı kararına yönelik katılan ... vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.11.2023 tarihinde karar verildi.

KISMÎ KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... hakkında, 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün, katılan İdare vekili tarafından temyizi üzerine sanığın Sulh Hukuk Mahkemesince gaipliğine karar verilmesi nedeniyle, sanık hakkında açılan kamu davasının Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesi uyarınca düşürülmesi gerekçesiyle bozulması yerine, yazılı gerekçeyle kararın bozulması yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. Şöyleki:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında belirtilen “ölüm” sözcüğü gerçek ölüm ve ölüm karinesini de kapsamaktadır.

Medeni Kanun’un 31 inci maddesine göre “Bir kimse, ölümüne kesin gözüylü bakılmayı gerektiren durumlar içinde kaybolursa, cesedi bulunmamış olsa bile gerçekten ölmüş sayılır.” Kanunun 32 nci maddesinde ise “Ölüm tehlikesi içinde kaybolan veya kendisinden uzun zamandan beri haber alınamayan bir kimsenin ölümü hakkında kuvvetli olasılık varsa, … mahkeme bu kişinin gaipliğine karar verebilir.” hükmünü içermekte olup, 35 inci maddenin 1 inci fıkrasında da “… mahkeme gaipliğe karar verir ve ölüme bağlı haklar, aynen gaibin ölümü ispatlanmış gibi kullanılır.” denilmektedir.

Medeni Kanun açısından kabul edilen ölüm karinesi ile 35 inci madde uyarınca gaipliğine karar verilen kişinin ölümünün ispatlanmış gibi ölüme bağlı hakların kullanılması düzenlemesine yer verilmesi karşısında, gaiplik kararının da ceza hukuku alanında ... tutulması gerekir.

Dolayısıyla Medeni Kanun’daki bu düzenlemeler nedeniyle gaipliğine karar verilen dosyamız sanığı hakkında Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesi uyarınca, açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmemesi yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 30.11.2023