Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/17353 K.2025/9810

Sanık hakkında bozma ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararı üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Soruşturma aşamasında sanığa 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlığa ilişkin ödeme ihtaratı yapılmaması, kovuşturma aşamasında ise yasal metnin ihtar edildiğinin anlaşılması karşısında Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçen eşya miktarı, bozma ilâmı ve tüm dosya kapsamı karşısında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545, 7242 ve 7423 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi yollamasıyla 3. maddenin 5.,

10., 23. fıkraları ve aynı Kanun'un 5/2. maddesi hükümlerinin teşdit uygulanmış hali ile ayrı ayrı tatbiki sonrası ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Kanun'un belirlenerek hüküm kurulması gerekirken, bu kıyaslama yapılmadan ve yazılı şekilde hem 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun uyarınca hüküm kurulup hem de suç tarihinde yürürlükte olmadığı şeklindeki gerekçeye dayanılarak aynı Kanun'un 3/23. maddesinin tatbik edilmemiş olması suretiyle karma uygulama yapılması hukuka aykırı bulunmuştur.