Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/2149 K.2022/3017

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nun 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile o yer Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak sanığın müsnet suçtan mahkumiyetine dair hükmün o yer Bölge Adliye Mahkemesi savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesince 31/05/2018 tarihli ek kararla o yer Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine hükmedilmiş ise de, 5271 sayılı CMK'nun 286/2-b maddesinde, ''İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının'' temyizinin kabil olmadığı düzenlemesine yer verildiği, bahsi geçen yasal düzenleme çerçevesinde; ilk derece mahkemesince hükmedilen sonuç cezanın "2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası olduğu,

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise 29.03.2018 tarihli karar ile sanık hakkında "3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 120,00 TL adli para cezasına hükmedildiği ve belirlenen netice cezadan sanığın TCK'nun 43/1. maddesi uyarınca kesinleşen cezasının mahsubuna ilişin karar verilmesi ile akabinde sanığın cezasının 7 ay 15 gün hapis ve 40 TL üzerinden çektirilmesine karar verilmesinin "infaza" ilişkin olduğu,

bu haliyle bölge adliye mahkemesince sanığa verilen ceza arttırılmış olduğundan 29/03/2018 tarihli asıl kararının 5271 sayılı CMK’nun 286/2-a ve b maddeleri kapsamında olmadığı cihetle, o yer Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin reddine dair 31/05/2018 tarihli ek karar kaldırılarak,

1.5271 sayılı CMK'nun 280/1-a maddesinde, bölge adliye mahkemesinin "İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303'üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verebileceği şeklinde düzenleme yapılmış olup, bölge adliye mahkemesince,

"TCK'nun 43. madde hükümlerinin uygulanmasına ya da kaldırılmasına" karar verilebilmesi için, CMK'nun 280/1-c maddesi uyarınca duruşma açılarak, delil değerlendirilmesi yapıldıktan sonra, istinaf başvurusun kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, CMK'nun 280/1-a maddesi kapsamına girmediği halde, duruşma açılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Sanığın savunması alınmadan, 5271 sayılı CMK’nin 282/1-f maddesindeki “Sanık, müdafii, katılan ... vekilinin davetiye tebliğ edilmesine rağmen duruşmaya gelmemesi hâlinde duruşmaya devam edilerek sanığın sorgu tutanakları anlatılmak suretiyle dava yokluklarında bitirilebilir. Ancak, 195 inci madde hükümleri saklı kalmak üzere, sanık hakkında verilecek ceza, ilk derece mahkemesinin verdiği cezadan daha ağır ise, her hâlde sanığın dinlenmesi gerekir.” düzenlemesine aykırı şekilde karar verilerek savunma hakkının kısıtlanması, Kabule göre ise;

1.Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi,

yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de ... Bölge Adliye Mahkemesi ...

Ceza Dairesine ait bulunması zorunluluğu,

2.Sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle yollamasıyla aynı Yasanın 3/5. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten, yine 3/10. madde gereği cezada yarı oranında arttırım yapıldıktan ve 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi uyarınca gerekli artırım ve takdiri indirim nedenleri uygulandıktan sonra temyiz edilmeksizin kesinleşen ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/183 Esas, 2016/657 Karar sayılı kararındaki 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasının mahsubuna karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, söz konusu cezanın netice cezadan düşülmesi suretiyle sonuç olarak 7 ay 15 gün hapis ve 40,00 TL adli para cezası olarak infazına karar verilmesi,

3.Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 62/1. maddesi yerine fıkra numarası gösterilmeksizin TCK'nun 62. maddesinin yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4. Suça konu kaçak sigaraların 5607 sayılı Kanunun 13/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı TCK’nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,