Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/2456 K.2023/9899

09.05.2016 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararın sanık ...'ın mahkemede bildirdiği son adresine tebligat çıkarılmadan nüfus kayıt sisteminde yer alan mernis adresinde sanığın adreste bulunmama nedeni de gösterilmeden kardeşi imzasına yapılan 20.10.2016 tarihli tebliğinin usulsüz bulunduğu,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 31.03.2021 tarihli yazısı üzerine yapılan 26.04.2021 tarihli tebligat işleminde de tebligatta muhatabın adreste bulunmama sebebinin gösterilmemesi ve ''en yakın komşusu durumdan haberdar edildi'' denildiği halde kime haber verildiğinin, imzadan imtina edip etmediğinin açıkça belirtilmemesi karşısında, sanığa yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve bu nedenlerle sanığın öğrenme üzerine yaptığı ek karara yönelik temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanık ...'ın yüzüne karşı verildiği halde 02.02.2016 tarihli hükümde ".. sanıklar ve katılan TAPDK vekili ile suçtan zarar gören Gümrük Müdürlüğü vekilinin yokluklarında, tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal temyiz süresi içerisinde temyiz talebini içeren bir dilekçe veya bu hususta mahkeme zabıt katibine yapacağı ve tutanağa geçirilecek beyanları ile Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere...." karar verildiğinin belirtilmesi suretiyle kanun yoluna başvurma süresinin başlaması konusunda sanığın yanıltıldığı ve gerekçeli kararın tebliğine ilişkin 14.03.2016 tarihli tebligat işleminin de sanığın mahkemede bildirdiği son adresten farklı bir

adrese çıkarılması ve sanığın adreste bulunmama nedeni gösterilmeden yakını imzasına tebliğ edilmesi usulsüz bulunduğundan öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 09.05.2016 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.GEREKÇE

Sanıkların yargılama konusu eylemlerine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, anılan Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği suçun işlendiği 09.01.2011 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

II.KARAR