Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/2481 K.2025/969

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Dava konusu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değeri suç tarihi itibarıyla pek hafif olduğu halde sanık hakkında verilen cezada 2/3 oranında indirim yapılması gerekirken 1/2 ile 2/3 oranı arasında indirim yapmayarak fazla ceza tayin edilmesi,

2.Sanığın kasıtlı bir suçtan hapis cezasına mahkûmiyetine karar verilmiş olması karşısında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan mahrumiyetine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Açılan davaların niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar gören Gümrük İdaresi olduğu halde, katılan sıfatının kaldırılarak suçtan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan Tarım ve Orman Bakanlığının müdahilliğine karar verilerek lehine vekâlet ücreti takdir edilmesi,

4.Suç konusu kaçak eşyaların 5607 sayılı Kaçaçılıkla Mücadele Kanunu'nun 13/1. maddesi delâletiyle 5237 sayılı Kanun’un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.