Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/2905 K.2022/5487

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nin 08/03/2018 tarih ve 2017/3289 Esas, 2018/758 Karar sayılı ilamının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderildiği, Dairemizin 27/12/2021 tarih ve 2021/22789 Esas, 2021/18241 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddine karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın KD-2018/48188 sayılı itiraz yazıları ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nce 08/03/2018 tarihinde kurmuş olduğu hükümde, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine dair bir açıklamaya yer verilmediği gibi gerekçeli kararın tebliğinde CMK 295. maddesinde belirtilen açıklamaya da yer verilmemiş olması nedeni ile sanık müdafiine yöntemine uygun olarak tefhim ve/veya tebligat yapılmadığı,

bu nedenle temyizin öğrenme üzerine süresinde yapıldığının kabulüyle temyiz incelemesi yapılması gerekirken, temyiz itirazının reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu belirtilmiştir.

Yeniden yapılan inceleme sonucunda.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2019/9.MD-355, 2019/596 Karar sayılı ilamında '' CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe için öngörülen (7) günlük sürenin; aynı Kanunun 34. maddesinin ikinci fıkrası, 231. maddesinin ikinci fıkrası ile Anayasamızın 40. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında bir "Kanun yolu süresi" olmayıp temyiz başvurusunda temyiz nedenlerinin gösterilmemiş olması durumuna ilişkin istisnai bir mahiyet taşıması, mahkemelerin iç işleyişine yönelik olmaması,

düzenlemenin yer aldığı kanun maddesinin içeriği itibarıyla karışık ve dağınık olmayıp açık, belirli ve öngörülebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirildiğinde; ilgilisinin (15) günlük temyiz süresi içerisinde temyiz nedenlerini bildirir dilekçe verebilmesine

engel bir düzenlemenin bulunmadığı, mevzuatımızda yer alan yargısal başvuru sürelerinin tümünün ilgilisine mahkemece bildirilmesi gerektiğine dair bir hükmün olmadığı gibi mahkemelerin sorumluluğunun da kanunlarda açıkça bildirilmesi gerektiği belirtilen sürelere ilişkin olduğu açıktır. Örneğin.

6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un bireysel başvuru usulünü düzenleyen 47. maddesinin beşinci fıkrasındaki "Bireysel başvurunun, başvuru yollarının tüketildiği tarihten; başvuru yolu öngörülmemişse ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren otuz gün içinde yapılması gerekir.

Haklı bir mazereti nedeniyle süresi içinde başvuramayanlar, mazeretin kalktığı tarihten itibaren onbeş gün içinde ve mazeretlerini belgeleyen delillerle birlikte başvurabilirler.

Mahkeme, öncelikle başvurucunun mazeretinin geçerli görülüp görülmediğini inceleyerek talebi kabul veya reddeder." hükmü uyarınca anılan fıkra kapsamında geçen yargısal başvuru sürelerinin de ilgilisine bildirilmesi gerektiğine ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı da gözetildiğinde, istisnai ve sınırlayıcı hüküm içeren düzenlemelerin kıyas yoluyla genişletilmesi mümkün değildir.

Bu nedenlerle temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe için öngörülen yedi günlük sürenin kararlarda gösterilmesi zorunlu olan, hükme karşı başvurulabilecek kanun yolu süresi olmadığı, bu sürenin ilgilisine ayrıca bildirilmemesinin mahkemeye erişim hakkına orantısız bir müdahale olarak görülemeyeceği ve dolayısıyla da bildirilmesi hususunda mahkemeye zorunluluk yüklemeyeceği kabul edilmelidir.'' şeklindeki gerekçe de dikkate alınarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden itirazın REDDİNE,