Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/456 K.2025/13398

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1. Suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545, 72 42... sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesinin yollamasıyla aynı Kanun'un 3/5, 3/10, 3/10-son ve 3/23. maddeleri somut olaya ayrı ayrı uygulanarak sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerekirken, 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi ile hüküm kurulduktan sonra 7242 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/23. maddesi ile cezada indirim yapılarak yazılı şekilde karma uygulama yapılması,

2. Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesinin dördüncü fıkrası yerine aynı Kanun'un 54. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232. maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.