Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/5917 K.2025/16413

Bakanlığı vekili, Sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

Kısmî ret, kısmî onama

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan 20.04.2021 tarihli hükmün ve şikâyetçi Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 07.06.2021 tarihli ek kararın, karar tarihleri itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.Şikâyetçi Tarım ve Orman Bakanlığı Vekilinin Ek Karara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden; Suç tarihi itibarıyla sanığın eyleminin 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçu kapsamında kaldığı, bu suçtan zarar görenin de Gümrük İdaresi olduğu, suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 237/1. maddesi uyarınca kamu

davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı cihetle, anılan Kurumun temyiz talebinin reddine dair ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, şikâyetçi Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda şikâyetçi kurum tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

II.Katılan ... İdaresi Vekilinin ve Sanığın Asıl Karara Yönelik Temyiz İstemleri Yönünden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında hem hapis hem de adlî para cezasına hükmedilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmasında adlî para cezalarında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde hiçbir ayrım yapılmaksızın sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.