Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/654 K.2025/15231

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1.15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesi uyarınca, sanığın kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık müessesesinden yararlanabilmesi için mahkemece kaçak eşyaya mahsus tespit varakasında yer alan dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar tutarı ödemesi hususunda ihtarat yapılması ve ödeme yapması halinde, soruşturma aşamasında 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca daha önce sanığa bu hususta ihtar yapılmamış olduğu da gözetilerek cezasında 1/2 oranında indirim yapılacağının bildirilmesi gerektiği cihetle; kovuşturma

aşamasında yapılan ihtaratta indirim oranının 1/2 olarak bildirilmesi gerekirken 1/3 olarak bildirilerek sanığın yanıltılması ve ödeme yapılmadığından bahisle hakkında ilgili hükümlerin uygulanmaması,

2.Hükmün ilk paragrafında temel ceza 1 yıl hapis ve 5 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlendikten sonra hükmün ikinci paragrafında 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesi gereği sanığın cezasından 1/3 oranında indirim yapılmasına denildikten sonra, yazılı şekilde "6 AY 2 GÜN ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA" karar verilerek hükümde karışıklığa neden olunması,

3.Hükmün üçüncü paragrafında sanığın 5 ay hapis ve 1 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesinin ardından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddesi gereğince netice adlî para cezası hesaplanması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.