Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/7242 K.2022/13962

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...’nın, anılan Kanun’un 69/2. maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul (Kapatılan) 26. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/11/2011 tarihli ve 2011/167 esas, 2011/91 sayılı kararının 22/02/2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 29/07/2013 tarihinde kasıtlı suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine hükmün açıklanarak,

sanığın 2918 sayılı Kanun’un 69/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 251/3. maddeleri gereğince 2 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/04/2021 tarihli ve 2021/167 esas, 2021/321 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 23.06.2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2022 tarihli ve KYB.

2022-95418 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın hayvanını yerleşim birimi dışındaki karayolunda başıboş bırakarak trafik kazasına neden olması şeklindeki eyleminin, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 69/2. maddesine uyduğu, söz konusu maddenin üç ay hafif hapis cezası yaptırımını gerektirdiği, ancak 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 7. maddesinde 5349 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 3. maddesi ile yapılan değişiklikle tüm kanunlardaki hafif hapis veya hafif para cezası öngörülen yaptırımların idari para cezasına dönüştürüldüğü,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden karar tarihine kadar da bu sürenin dolduğu gözetilmeden sanık hakkında idari para cezası verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;