Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/9549 K.2025/16583

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz süresinin mahkemece 15 gün olduğu belirtilmek suretiyle sanığın yanıltıldığından cihetle, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; Sanık hakkında suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi delaleti ile anılan Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra, aynı Kanun'un 3/10. madde ve fıkrası uyarınca uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden 5607 sayılı Kanun'un 3/21. maddesi ve 3/10. maddesi yollaması ile 3/1. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 51/1. maddesinin (a) bendinde; "sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması" ve (b) bendinde; "suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işleyemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması" koşulları getirilmiş olmakla, suç tarihinde adli sicil kaydında üç aydan fazla hapis cezası ve duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz davranışı bulunmayan sanık hakkında yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.