Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/10682 K.2024/870

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın kaldırılarak hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, suç tarihinde kolluk görevlileri tarafından Adana istikameti İncirlik park alanında yapılan uygulamada, saat 14.30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki 33 CJP 08 plakalı aracın durdurulduğu, önleme araması kararına istinaden yapılan aramada, aracın arka bagaj bölümünün taban kısmında yaklaşık 15 cm derinliğindeki sonradan oluşturulan boşlukta zulalı halde toplam 350 karton gümrük kaçağı ve bandrolsüz sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık aşamalarda, suça konu sigaraları satmak için aldığını beyan etmiştir.

Sanığa 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince etkin pişmanlık ihtarının usulüne uygun olarak yapıldığı belirlenmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların ... biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Mahkeme kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanması sırasında 62 gün adlî para cezası yerine, 75 gün adlî para cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayini dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR