Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/13338 K.2025/3806

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olay tutanağı, sanığın aşamalardaki savunması, bilirkişi raporları, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Tekerrüre esas alınan ilâmın sanığın güncel adli sicil kaydında yer almadığı ve tekerrüre esas alınan mahkûmiyete ilişkin tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı da dikkate alınarak, Alanya 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/446 Esas, 2009/134 Karar sayılı ilamı ile ilgili olarak uyarlama yargılaması

yapılıp yapılmadığı Mahkemesinden araştırılarak, neticesine göre söz konusu ilâmın tekerrüre esas alınıp alınmayacağının değerlendirilmesinin gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanık hakkında hem hapis hem de adli para cezasına hükmedilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58. maddesinin uygulanmasında adli para cezalarında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde hiçbir ayrım yapılmaksızın sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

3.Suça konu ürünlerin 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.