Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/17062 K.2024/3416

Nusaybin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2022 tarihli ve 2017/423 Esas, 2022/369 Karar sayılı kararıyla, sanığın, 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, netice hapisten çevirme 6.000,00 TL ve doğrudan 20,00 TL adlî para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14.07.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.09.2023 tarihli ve KYB - 2023/88561 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.09.2023 tarihli ve KYB - 2023/88561 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5607 sayılı Kaçakçılık Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın anılan Kanun'un 3/18. maddesi delaletiyle 3/5, 3/10, 3/10-son cümle, 3/22 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000,00 ve 20,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine

dair Nusaybin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/06/2022 tarihli ve 2017/423 esas, 2022/369 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 1-Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 26/06/2019 tarihli ve 2019/29870 esas, 2019/10061 karar ve Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 14/01/2020 tarihli ve 2019/13304 esas, 2020/496 karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere, sanığın mükerrir olduğu kabul edilerek 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiş ise de; sanık hakkında kısa süreli hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesi karşısında, anılan Kanun'un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde, 2-Kabule göre ise;

Anılan Mahkemesince sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun’un 58/1. maddesinde yer alan “Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.” şeklindeki, anılan Kanun’un 58/2. maddesinde yer alan “Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.” şeklindeki ve aynı Kanun’un 51/8. maddesinde yer alan “Denetim süresi yükümlülüklere uygun veya iyi halli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır.”şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, sanığın üzerine atılı Kaçakçılık Kanununa muhalefet suçuna ilişkin suç tarihinin 04/08/2017 olduğu,

mükerrirliğe esas alınan Diyarbakır 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 30/11/2007 tarihli ve 2007/222 esas, 2007/1282 sayılı kararı ile sanığın 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Kanun’un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verildiği,

bu kararın ise 10/12/2007 tarihinde kesinleştiği, erteli hapis cezasının 1 yıl denetim süresi sonunda infaz edilmiş sayılacağı, tekerrüre esas alınan bu kararın infazından sonra 3 yıl sürenin geçmesi sonrasında 04/08/2017 tarihinde işlendiğinin anlaşılması ve sanığın adlî sicil kaydında başka tekerrüre esas alınacak ilamı bulunmaması karşısında, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesindeki (1) nolu istem yönünden yapılan değerlendirmede;

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesinin, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bozma nedenine göre kanun yararına bozma isteminin (2) nolu maddesi yönünden ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesindeki (1) nolu istem yerinde görüldüğünden, kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Nusaybin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2022 tarihli ve 2017/423 Esas, 2022/369 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, sanık hakkında 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan açılan davada; hükümden cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına dair 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin tatbikine ilişkin 16. bendin çıkartılmasına, diğer yönlerinin aynen bırakılmasına,

4. Bozma nedenine göre kanun yararına bozma ihbarnamesindeki (2) nolu istem yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,