Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/19162 K.2025/1805

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Olayların oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyaların yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak.

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarihli ve 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar, 16.05.2017 tarihli, 2015/7-398 Esas, 2017/272 Karar sayılı sayılı kararlarında ayrıntıları belirtildiği şekilde, suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme tarih aralıkları, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler birlikte değerlendirildiğinde.

Sanık hakkında birleştirilerek görülen dosyalarda 16.09.2014, 27.09.2014, 04.12.2014, 24.04.2015, 21.05.2015, 27.05.2015 tarihli eylemler ile 16.09.2014, 27.09.2014, 04.12.2014 tarihli eylemlerin, 26.02.2015 tarihli iddianame ile hukukî kesintiye uğradıkları, 24.04.2015, 21.05.2015, 27.05.2015 tarihli eylemler ile Dairemizde aynı gün incelenen 2024/7888 Esas sayısında kayıtlı Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2022 tarihli ve 2019/567 Esas, 2022/663 Karar sayılı dosyasının suç tarihlerinin 04.07.2015, 10.07.2015, 11.07.2015, 25.07.2015 ve sırasıyla iddianame tarihlerinin 17.09.2015, 04.11.2015, 26.10.2015,

14.10.2015 olduğu anlaşıldığından 24.04.2015, 21.05.2015, 27.05.2015, 04.07.2015, 10.07.2015, 11.07.2015 ve 25.07.2015 tarihli eylemlerin kendi aralarında ayrı bir zincirleme kaçakçılık suçunu oluşturdukları, bahsi geçen dosyanın iş bu dosya ile birleştirilmesi gerektiği gözetilerek; sanık hakkında iki defa 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43. maddesi kapsamında hüküm kurulması yerine inceleme konusu dosyadaki eylemlerin tek bir zincirleme kaçakçılık suçuna vücut verdiğinden bahisle 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi kapsamında tek hüküm kurulması,

2. Erbaa'da yapılan kontroller esnasında, kargo aracında 27.09.2014 tarihinde önleme araması kararına istinaden yapılan aramada, sanığın göndericisi olarak kayıtlı olduğu kargo paketlerinden 23 ve 11 adet olmak üzere toplamda 34 kaçak cep telefonu ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda.

34 kaçak cep telefonu için KEMT düzenlettirildiği halde iddianame içerisinde sadece 23 kaçak cep telefonu için kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında bu eksikliğin giderilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, 3. İncelemeye konu dava dosyası ile birleşen Erbaa Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/380 Esas, 2018/536 Karar sayılı ve Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/41 Esas, 2019/80 Karar sayılı dosyalarında bulunan belgelerin bir kısmının fotokopi, bir kısmının ise onaylı sureti yeniden çekilmiş fotokopisi olması karşısında,

fotokopi halde bulunan tüm belgelerin aslı ya da onaylı suretlerinin celbi ile sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik kovuşturma sonucu hüküm kurulması, 4. Sanığa atılı 24.04.2015 tarihli eylem yönünden iddia, savunma, sanığın leh ve aleyhindeki delillerin açıkça belirtilip tartışılarak, kanuni öğelerin gösterilmesi gerektiği hususuna uyulmadan, sanığın savunmasına niçin itibar edilmediği yönünde gerekçe gösterilmeksizin hüküm kurulması,

5. Sanık hakkında belirlenen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında 3/5 artırıldığı halde hükmün gerekçesinde 2/4 oranında artırıldığı belirtilerek çelişkiye sebebiyet verilmesi, 6. Doğrudan verilen 333 gün adlî para cezasının 20,00TL üzerinden paraya çevrilmesi ile neticeten hesap hatası sonucu 6.660,00 TL yerine 6.600,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi, 7. Suç tarihinde yürürlükte olan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesinin "Yedinci fıkrası hariç, 3 üncü maddede tanımlanan suçlardan birini işlemiş olan kişi, etkin pişmanlık göstererek,

soruşturma evresi sona erinceye kadar suç konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar parayı Devlet Hazinesine ödediği takdirde, hakkında, bu kanunda tanımlanan kaçakçılık suçlarından dolayı verilecek ceza yarı oranında indirilir.

Bu fıkra hükmü, mükerrirler hakkında veya suçun bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde uygulanmaz" hükmünü içerdiği, 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinde yapılan değişiklik gereği kovuşturma aşamasında da etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinin son cümlesi kapsamında "Soruşturma evresinde, ihtar yapılmaması hâlinde kovuşturma evresinde hâkim tarafından sanığa ihtar yapılır" düzenlemesinin getirildiği cihetle,

soruşturma aşamasında kendisine etkin pişmanlık hususunda usulüne uygun biçimde ihtarat yapılmayan sanığa ana dosya ve birleşen dosyalar kapsamında ele geçirilen toplam eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarı olan 182.427,52 TL tutarın Devlet Hazinesine ödendiği takdirde cezasında 1/2 oranında indirim yapılacağının ihtar edilmesi gerekirken, eksik miktar bildirilip yüzüne okunan yakalama müzekkeresine göre 1/3 oranında indirim yapılacağı ihtar edilmek suretiyle sanığın yanıltılması ve bu itibarla ödeme yapmadığından bahisle hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanmaması,

8. İncelemeye konu dava dosyası ile birleşen Erbaa Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/380 Esas, 2018/536 Karar sayılı ve Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/41 Esas, 2019/80 Karar sayılı dava dosyalarına konu kaçak eşya hakkında karar verilmemesi ile suç konusu diğer kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delâletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54/4 yerine 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi, 9. Gerekçeli karar başlığında suç tarihlerinin "16.09.2014, 27.09.2014, 04.12.2014, 24.04.2015, 21.05.2015, 27.05.2015" yerine "27.09.201, 24.04.2015" şeklinde belirtilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.