Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/19636 K.2023/11543

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 16.03.2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 25.09.2023 tarihli ve 2022/11308 Esas, 2023/7327 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.11.2023 tarihli ve 7- 2022/50977 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrası gereği yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, "Yerel mahkemenin 17.06.2014 tarih ve 2014/452

K sayılı ilk kararına yönelik katılan ... İdaresi vekilinin 02.07.2014 tarihli süresinde sunulan temyiz dilekçesine göre, temyiz talebi hükmün tamamını kapsamakta olup, Dairece 2014/452 K. sayılı ilk karara yönelik önceki 16/03/2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar sayılı kararıyla temyiz incelemesi sanık yönünden kurulan hükmün tamamına yönelik yapılması gerekirken sadece suçta kullanılan aracın müsaderesiyle sınırlı temyiz incelemesi usul ve yasalara aykırıdır.

Gümrük İdaresi vekilinin 02.07.2014 tarihli temyiz dilekçesinde, "sanığın ismi ile kararın esas ve karar numarası yazılarak mahkeme kararının temyizen bozulması talep edilmiştir." Metin kısmında aracın müsaderesiyle ilgili açıklamalar yapılmış ise de sonuç ve istem kısmında aynen “Yukarıda sunulan ve re’en belinlenecek durumlar karşısında talebimizin kabulü ile anılan kararın bozulmasına karar verilmesini saygıyla arz ve talep ederim.” beyanının yazılması karşısında, katılan ...

İdaresi vekilinin iradesinin sanık hakkında kurulan 17.06.2014 tarihli hükmün tamamını temyiz etmek olduğu, dilekçenin sonuç kısmında kısmi temyizin bulunmaması nedenleriyle, sanık hakkında 5607 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden de suçun esasına ilişkin temyiz incelemesi yapılması yerine, Gümrük İdaresinin temyizini sadece müsadereye yönelik olduğu ve buna ilişkin hükmün temyiz incelemesine konu edilmesi yönündeki Daire kararı usul ve yasalara aykırıdır.

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 16/03/2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar sayılı kararı ile önceki hüküm tüm halinde bozulmuş olsa idi, sanık lehine dava zamanaşımı durmayacak ve ikinci hüküm tarihinde yerel mahkemenin değindiği gibi dava zamanaşımı nedeniyle mahkumiyet hükmü değil düşme kararı verilecekti.

Açıklanan nedenle, yüksek Dairenin öncelikle 25/09/2023 tarihli ve 2022/11308 Esas, 2023/7327 Karar sayılı onama kararının kaldırılması, peşinden yerel mahkemenin (Kilis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin), 17.06.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine, suça konu kaçak eşyanın müsaderesine ve nakil aracının müsaderesine yer olmadığına dair kararının hukuki değerden yoksunluğuna karar verilmesi,

ve devamla, yerel mahkemenin önceki kararına yönelik yüksek Dairenin (Yargıtay 7. Ceza Dairesinin) 16/03/2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar sayılı kararının itirazımıza istinaden kaldırılması ve yerel mahkemenin önceki (Kilis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin) 17.06.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararına yönelik temyiz talebinin hükmün tamamına yönelik olduğunun kabulü ile bozulmasına karar verilmesi" talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Kilis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararına yönelik temyiz başvurusunda bulunan katılan ... İdaresi vekilinin 02.07.2014 tarihli temyiz dilekçesi kapsamının re'sen belirlenecek durumlar karşısında tüm hükme yönelik olduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varıldığı cihetle,

Sanığın yargılama konusu eylemi için belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 17.06.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 16.03.2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar, 25.09.2023 tarihli ve 2022/11308 Esas, 2023/7327 Karar sayılı ilâmlarının KALDIRILMASINA,

3.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kilis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararına yönelik katılan ...

İdaresi vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak,

DÜŞMESİNE, suça konu kaçak eşyanın 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 13 üncü maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca MÜSADERESİNE, 46 ... 259 plakalı nakil aracının trafik kaydındaki şerh kaldırılmak suretiyle sahibine iadesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,