Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/20392 K.2026/953

Suçtan zarar gören vekilinin temyiz istemi yönünden; davadan haberdar edildiği halde usulüne uygun şekilde katılma talebinde bulunmadığı için katılan sıfatını alamayan suçtan zarar gören vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Suçtan Zarar Gören Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Kamu davasından haberdar edilmesine rağmen usulüne uygun olarak katılma talebinde bulunmadığı için müdahillik sıfatı kazanmayan Orman İdaresinin temyize hakkı bulunmadığından, suçtan zarar gören vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II.Sanığın Temyiz İsteği Yönünden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suça konu orman emvali hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 108/4. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54/4. maddesi gereğince, suçta kullanılan testere hakkında ise 5237 sayılı Kanun'un 54/1. fıkrası gereği müsadere kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkrada sanık hakkında hem adli para cezası hem de hapis cezası verildiği,

adli para cezası için anılan Kanun'un 58. maddesine göre tekerrür hükümleri uygulanamayacağı halde tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilirken hiçbir ayrım yapmaksızın sanık hakkında anılan Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi hususları dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.