Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/4240 K.2025/11771

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Gün adli para cezasının 100.000 TL yerine 10.000.00 TL'ye hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Her ne kadar Tebliğname'de, sanığa 7242 sayılı Kanunun 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve soruşturma aşamasında sanığa etkin pişmanlık hükmünden yararlanması hususunda ihtar yapılmadığının anlaşılmakla, sanığa suça konu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katını kovuşturma aşamasında ödemesi halinde, cezasından 1/2 oranında indirim yapılacağına yönelik bildirimde bulunulması gerekirken, cezasında 1/3 oranında indirim yapılacağı bildirilerek sanığa usulüne uygun etkin pişmanlık ihtaratı yapılmaması suretiyle eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğu belirtilerek hükmün bozulması talep edilmiş ise de; 5607 sayılı

Kanun'un 5/2. maddesi kapsamında, kovuşturma aşamasında sanığa usulüne uygun tebliğ edilen duruşma davetiyesi ekindeki yazılı ihtarat ile suça konu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katını ödemesi halinde etkin pişmanlıktan yararlanacağının bildirildiği anlaşılmakla birlikte, sanığa kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katındaki tutarını ya da kamu zararını ödemesi için hüküm tarihine kadar süre verildiği, ancak hüküm tarihine kadar ödeme yapmayan ve ödeme iradesi bulunmayan sanık hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmemiş, bu nedenle Tebliğname'deki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Suçta kullanılan nakil aracının müsaderesi sırasında uygulama maddesi olarak 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinin yollaması ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54/1. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.