Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/8354 K.2025/9913

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanıkların savunmaları, dosya içerisindeki gazete örnekleri göz önüne alındığında, atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 75/-a maddesi uyarınca, yalnızca adli para cezası öngörülen suçlarda cezanın alt sınırının ödenmesinin yeterli olacağı, somut olayda ayrı ayrı yürütülen soruşturmalarda sanıklara ayrı ayrı önödeme önerisinde bulunulduğu, ancak sanıkların eyleminin zincirleme şekilde işlendiği dikkate alındığında, sanıklara buna göre hesaplanacak önödeme teklifi yapılması ve sonucuna göre yargılamaya devam edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanıklar hakkında 07.03.2019 tarihli kararda neticeten ayrı ayrı 10.416,00 TL adli para cezasına hükmolunduğu ve bu kararın sadece sanıklar tarafından temyiz edildiği gözetilerek, yeniden yapılan yargılama sonucu sanıklar hakkında neticeten 12.500,00 TL adlî para cezasına hükmedilerek sanıkların cezada kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

3. Gerekçeli karar başlığında, dosya ile herhangi bir irtibatı bulunmayan ...'nun suçtan zarar gören olarak gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.