Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/9962 K.2025/15764

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. maddesi kapsamında, kovuşturma aşamasında suça konu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katını ödemesi halinde etkin pişmanlıktan yararlanacakları bildirilen sanıkların, ödeme imkanının bulunmadığını beyan etmeleri ve ödeme iradesinde bulunmamaları karşısında, sanıkların yanıltılmış sayılamayacağı, hükmün gerekçe kısmında lehe kanun değerlendirmesi yapılmak suretiyle 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un sanıkların lehine olacağı kabul edildiği gözetilerek, hükmün birinci bendinde 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi yerine uygulama maddesinin "3/18-son" olarak gösterilmesi yazım hatası kabul edildiğinden Tebliğname'deki bozma görüşlerine iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafii ile sanık ... müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak; 1.Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 27.01.2022 tarihli ve 2021/9162 Esas, 2022/1708 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilen Mahkemenin 23.02.2015 tarihli hükmünün yalnızca sanıklar müdafilerinin temyiz ettiği kabul edilerek, sanıklar hakkında 5607 sayılı Kanun gereği temel ceza belirlendikten sonra 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326. maddesinin son fıkrası gereği cezada kazanılmış hakları nedeniyle, sanıkların cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç ceza olarak 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2.Hükümde karışıklığa neden olacak şekilde adli para cezasının taksitlendirilip taksitlendirilmemesine, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53. maddesi gereğince hak yoksunluklarına hükmedilmesine ve 5237 sayılı Kanun'un 50., 51. maddeleri ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin uygulanmamasına ilişkin iki kez uygulama yapılması, 3.Katılan lehine hükmolunan vekalet ücretinin, atılı suçu birlikte işleyen sanıklardan eşit olarak alınacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından düzeltilerek giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, sanık ... müdafii ile sanık ... müdafiin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği,

hükmün 8. fıkrasından sonra gelen bendinden "...CMK'NIN 307/5 MADDESİ GEREĞİNCE (ALEYHE DEĞİŞTİRME YASAĞI KURALI) SANIKLAR HAKKINDA YENİDEN VERİLEN HÜKÜM ÖNCEKİ HÜKÜMLE BELİRLENMİŞ OLAN CEZADAN DAHA AĞIR OLAMAYACAĞINDAN SANIKLARIN NETİCETEN 2 YIL 6 AY HAPİS VE 80,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE İLE CEZALANDIRILMALARINA," bölümünün çıkartılarak yerine "...1402 SAYILI KANUN'UN 326/SON MADDESİ GEREĞİ SANIKLARIN CEZADA KAZANILMIŞ HAKLARI GÖZETİLEREK CEZALARININ 2 YIL 6 AY HAPİS VE 80,00 TL ADLİ PARA CEZASI ÜZERİNDEN İNFAZINA," ibaresinin eklenmesi, hükmün 9., 10. ve 11. bentlerinin çıkartılması,