Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/2021 K.2025/315

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle.

Sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin,7079 sayılı Kanun'un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece İstanbul

8. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2018 tarihli ve 2014/50 Esas, 2018/35 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'na (5411 sayılı Kanun) muhalefet suçundan aynı Kanun'un 160/2. maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43,62,53,63. maddeleri uyarınca 14 yıl 7 ay hapis ve 4.759.071 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, bankanın uğradığı 2.819.242 TL zararın sanığa ödettirilmesine karar verilmiştir.

B.İstinaf İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 08.10.2020 tarihli ve 2019/2459 Esas, 2020/3298 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ile sanık müdafiin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık müdafiin temyiz sebepleri.

Mahkemece 5411 sayılı Kanun'un 162. maddesinde yazmadığı halde bankanın yaptığı başvurunun muhakeme şartı sayıldığına, BDDK tarafından yazılı başvuru yapılmadığına, bu haliyle başlatılan soruşturma ve devamında kovuşturma ile verilen hükmün açıkça usule aykırı olduğuna, muhakeme şartı gerçekleşmeden yapılan kovuşturma neticesinde düşme kararı verilmesi gerektiğine, BDDK'ya tebligat yapılmasına rağmen yazılı başvurusu olmadığına, muhakeme şartının sağlanmadığına, suçun basit halinden ceza tayini gerekirken hukuka aykırı şekilde nitelikli halden ceza verildiğine,

sanığın çalıştığı dönemde banka müdürünün günlük yaptığı kontroller dışında müfettişler tarafından da denetim yapıldığı fakat bu denetimlerde sanığın yaptığı eylemlerin tespit edilemediğine, sanığın eylemlerinin müfettiş incelemesi ile kolaylıkla tespit edilebilir olduğuna, banka tarafından erken uyarı sistemi kullanıldığı halde bankanın kusurundan kaynaklanan sebeplerle usulsüz işlemlerin banka tarafından anlaşılamadığına, hatta bazı müşterilerin şikâyetleri olduğu halde bu konuda inceleme yapılmadığına, sanığın zimmetin açığa çıkmaması için özel bir çaba göstermesi gibi bir durumun söz konusu olmadığına,

... ... hesabında yapılan usulsüzlüklerin suça konu eyleme dahil edilmediğine, bu yönde ikrar içeren beyan olmasına rağmen hükmün gerekçesinde açıklama yapılmadığına, zimmet miktarının yüksek olmasının alt sınırdan uzaklaşılmasına gerekçe olamayacağına, suç tipi kapsamında olan kastın ağırlığı ve zarar unsurlarının artırım sebebi olamayacağına,

zimmete konu miktarın az olması indirim sebebi olarak belirtilmişken zararın fazla olmasının bu suç tipinde cezanın artırılması gerekçesi olamayacağına ve re'sen gözetilecek nedenlerle muhakeme şartı yokluğundan düşme kararı verilmesine ve talep kabul edilmeyecek ise suçun basit halinin işlendiği kabul edilerek alt sınırdan ceza tayini yönünde hükmün bozulması talebine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5411 sayılı Kanun'un 162. maddesinde düzenlenen muhakeme şartının katılan banka vekilinin şikâyeti ile yerine getirildiği,

5237 sayılı Kanun’un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Sanığın 5271 sayılı Kanun'un 74. maddesi uyarınca gözlem altına alındığı 05.10.2015 ila 09.10.2015 tarihleri arasındaki sürenin 5237 sayılı Kanun'un 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin kararında, sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, tazminine hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan 192.582,42 TL nispi temyiz onama harcının sanıktan tahsiline, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul