Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/3900 K.2024/5981

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 15.02.2024 tarihli ve 2021/15531 Esas, 2024/1441 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.05.2024 tarihli ve 19-2016/183118 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu,

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Duruşmanın sona ermesi ve hüküm" başlıklı 223. maddesinde hüküm çeşitleri sayılmıştır. Anılan düzenleme uyarınca "hüküm kurulmasına yer olmadığı" kararı temyiz edilebilir nitelikte bir hüküm değildir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.03.2021 tarihli ve 2019/12-457 Esas, 2021/103 Karar sayılı kararında "1412 sayılı CMUK'un, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemelerince verilen hükümler temyiz kanun yoluna tabidir. 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde ise hükümler "beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi, davanın düşmesi kararı" olarak sınırlı şeklinde sayılmıştır.

Hüküm niteliğinde olmamakla birlikte bazı kararların da kanun yolu bakımından temyizi kabil olduğu kabul edilmiştir. Örneğin; hüküm niteliğinde bulunmayan CMK'nın 223. maddesinin 10. fıkrası uyarınca adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararlı ile TCK'nın 18. maddesinin 4. fıkrası uyarınca geri verme talebi ile ilgili olarak verilen kararların temyizi mümkündür.

Buna göre; "Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için öncelikle CMK'nın 223. maddesi uyarınca verilmiş bir hüküm veya temyize konu olabilecek bir karar bulunması gerekmektedir." şeklinde ifade edildiği üzere, mahkemece verilen "hüküm kurulmasına yer olmadığına" dair kararın, 5271 sayılı Kanun'un 223/1. maddesinde sınırlı olarak sayılan hükümlerden biri olmaması nedeniyle temyiz isteminin reddi gerekirken" bozulmasına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında 13.09.2013 tarihli iddianame ile 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91 ve 93 üncü maddelerine aykırılık suçundan cezalandırılması istemiyle açılan davada Ünye 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/883 Esas sırasına kayıtlı dosyanın temyiz incelemesine konu dava dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği, sanık hakkında 12.09.2013 tarihli iddianame ile 6831 sayılı Kanun'un 93 üncü maddesine aykırılık suçundan cezalandırılması istemiyle açılan davada Ünye 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/882 Esas sayılı dosyasının temyiz incelemesine konu dosya ile birleştirilmesine karar verildiği,

suça konu işgal alanının Ünye 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/882 Esas sayılı dosyasına konu işgal alanı ile aynı yer olduğu gerekçesiyle sanık hakkında birleşen Ünye 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/883 Esas sayılı dosyası bakımından hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşıldığından,

Dairemizin, 15.02.2024 tarihli ve 2021/15531 Esas, 2024/1441 Karar sayılı kararı usul ve kanuna uygun bulunmakla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 7. Ceza Dairesinin,15.02.2024 tarihli ve 2021/15531 Esas, 2024/1441 Karar sayılı bozma kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2024 tarihinde karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

15.02.2024 tarihli muhalefet şerhi ile aynı gerekçelerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.05.2024 tarihli itiraz yazısı doğrultusunda karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum.