Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/5009 K.2025/8353

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesi kapsamında değerlendirilen ve kesinleşen cezanın, hükmolunan netice cezadan mahsubu sırasında "1 yıl 8 ay hapis ve 1000,00 TL adlî para cezasının mahsubuna" şeklinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde "1 yıl 8 ay hapis ve 50 gün adlî para cezasının mahsubuna" karar verilmesi ile bozma ilâmları öncesi verilen kararların sanık tarafından temyiz edilmesi ve kararların sanık lehine bozulması karşısında, bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceği gözetilmeden sanıktan tahsiline karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesi gereği hükmün mahsuba ilişkin 7. bendinde yer alan "...50 gün" ibaresinin çıkarılarak yerine "1.000,00 TL" ibaresinin eklenmesi,