Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/5133 K.2024/9615

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

İhbar hattını arayan bir şahsın, ... tarafından .... plaka sayılı araçla Gümüşhane'den Trabzon'a kaçak sigara getirileceği bilgisini vermesi üzerine, savcılık makamlarından gece vakti için gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında alınan arama kararı ile uygulama noktasına gelen sanığın sevk ve idaresindeki araçta yapılan aramada, araç içerisinde ve bagaj bölümünde 415 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanığın savunmasında; sigaraların bir kısmını Maçka'da çalıştığı inşaattaki arkadaşlarıyla beraber içmek,

bir kısmını da Trabzon'da satmak amacıyla Erciş'ten ticari amaçla satın aldığını beyan ettiği görülmüştür.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre "hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

Olayın oluş şekli, sanığın aşamalardaki savunması, bozma ilâmları ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit kabul edilip hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 51 inci maddesinin yedinci fıkrası gereğince sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi gerektiği halde infazı kısıtlayacak şekilde ertelenen cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi, isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR