Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/6402 K.2025/991

Yerel Mahkemece verilen kararın, şikâyetçi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Konya 4. İcra Ceza Mahkemesinin, 26.12.2017 tarihli ve 2017/846 Esas, 2017/1561 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmünün istinaf edilmeden kesinleşmesinden sonra, bu karara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu ve Dairemizin 14.02.2024 tarihli ve 2022/7249 Esas, 2024/1390 Karar sayılı kararı ile anılan kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/3. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasına ve gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, bozmadan sonra Mahkemesince 09.07.2024 tarihinde sanık hakkında beraat kararı verildiği ve şikâyetçi vekilinin kanun yoluna başvurması üzerine, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderildiği anlaşılmakla;

Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce veya sonra, dava konusu olayla ilgili olarak sanık hakkında "temyiz incelemesi" yapılmadığı, Dairemizin kararı ile İlk Derece mahkemesince verilen ve istinaf edilmeden kesinleşen kararın 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozulduğu belirlenmekle, 5235 sayılı Kanun'un 25. ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin, 07.11.2015 tarih ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başlaması,

ilk derece mahkemesi hükmünün de bu tarihten sonra verilmesi karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen. “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki